Welkom iedereen. Ik ben Eva Elaine en zal een korte introductie geven over Lisa's werk. We zien hier intieme zelfportretten, die refereren naar een veel besproken thema die ze door haar persoonlijke ervaringen aan het licht brengt. De portretten zijn esthetisch verleidelijk, doch met een wringende ondertoon.

Lisa kwam namelijk op jonge leeftijd, haar 15e levensjaar, in de modellenindustrie terecht. En dit op hoog niveau. Ze ging naar Parijs, droeg Jean Paul Gaultier, en werd gefotografeerd door Steven Meisel die in 1992 samenwerkte met Madonna voor het controversiële boek SEX. Afgebeeld in grote bladen als Vogue, Glamour en Elle, was Lisa deelgenoot van deze wereld. Een wereld waar het fysieke voorkomen en een schoonheidsideaal belichamen van uiterst belang zijn. Een wereld waar ik als tienermeisje ook mee in aanraking kwam. Een wereld waar wij allen mee in aanraking komen.

Nooit eerder in onze geschiedenis leefden wij in zo'n intense beeldenindustrie als tegenwoordig. Mooie jonge meisjes, met glanzend haar, gave huid, mager postuur, en een jeugdig voorkomen. In tijdschriften, op billboards langs de snelweg, in het bushokje waar wij wachten op de bus. En eenmaal thuis gekomen, op de beeldschermen in ons meest intieme thuis. De gehele dag door worden wij geconfronteerd met zwaar gemanipuleerde beelden die doormiddel van een schoonheidsideaal ons een lifestyle, visie of product proberen te verkopen. En door de continuïteit van deze beeldenstroom is het makkelijk voor een jong meisje of jongen zich te spiegelen aan dit fictieve schoonheidsideaal. Want fictief is wat deze gemanipuleerde beelden zijn. Dit zorgt voor een vertekend beeld van hoe een acceptabel voorkomen of acceptabele levensstijl eruit zou moeten zien. Dit geeft veel ongenoegen, dit geeft een vertekende zelfperceptie, dit maakt een generatie die geobsedeerder is door hun fysieke voorkomen dan ooit te voren.

Lisa was 15 toen zij een drager en vertegenwoordiger werd van dit ideaal. In gesprekken die ik met haar voerde vertelde Lisa mij hoe een booker haar eens ontarmde en daarbij haar hand langs haar middel liet glijden terwijl ze daarbij Lisa een bedenkelijk blik toewierp met de subtiele doch duidelijke hint; 'meisje, denk om je figuur, het moet niet veel groter worden.' Er waren meerdere van dit soort voorvallen die een bittere nasmaak na lieten bij Lisa. Modellen bij fotoshoots die de hele dag nauwelijks eten. Gedegradeerd tot kapstokken om de nieuwste mode te dragen en te verkopen. Zoals bij alle meisjes van die leeftijd, transformeerde ook Lisa's lichaam in dat van een vrouw. Een lichaam met rondingen, een gezicht met sterkere trekken doordat dit gezicht simpelweg geleefd heeft. Dit zijn echter dingen die niet geaccepteerd zijn in deze industrie. En deze druk voelde Lisa. Lisa's rol, haar identiteit in deze wereld viel of stond bij haar jeugdige slanke voorkomen. En nu deze veranderde gaf dat een ongekende stress. Want voor jou, 100 nieuwe, jongere, slankere meisjes.

Deze worsteling is in de portretten die Lisa hier tentoonstelt weergegeven. Een frontale close up van haar heupen waarop twee eieren rusten, eentje is gebroken. Vruchtbaarheid, vrouwelijkheid, heupen die voluptueuzer worden. Een strijd met je eigen lijf, die uiteindelijk niet gewonnen kan worden. Een lijf die je identiteit is.

De foto's hier links van mij, waarbij we een verdorde narcis zien. Refererend naar Narcisses en ijdelheid. Handen die een gezicht in vorm proberen te houden opdat het maar niet mag veranderen. Een schaar, klaar in de aanslag om haar tepel van haar borst te ontdoen. En zich zo, uit wanhoop, van haar ontkiemende vrouwelijkheid en de fysieke verandering te verhelpen.
Lisa koos om uit deze wereld te stappen, na te denken over wat zij echt wilde, en ging vervolgens studeren aan de kunstacademie. Hier hervond zij haar eigen schoonheid. Hier hervond zij het plezier in het gefotografeerd te worden en je eigen lijf te gebruiken om iets te verbeelden.

Zoals te zien in de portretten waar zij zichzelf presenteert in de schoonheid die bij de tijdgeest van de verschillende decennia hoorden. En bij deze serie deed zij alles zelf. De styling, de make up, de fotografie, de nabewerking. En door deze daad maakte zij het plezier wat ook in deze wereld van schoonheid bestaat, weer eigen.

Naakt en kwetsbaar ligt zij daar, als op een billboard langs een weg, zich vastklampend aan een voluptueuze torso wat ook ooit een schoonheidsideaal was. In hoeverre kunnen wij omgaan met de beelden die de schoonheidsindustrie ons op ons netvlies werpen zonder dat dit te diep inwerkt op onze eigen perceptie en de waardering voor onszelf. Deze aspecten maken Lisa's werk veelzijdig om naar te kijken. Het zijn portretten gemaakt door een jonge vrouw, die haar eigen schoonheid hervond. Het zijn portretten die de worsteling hiervan weergeven.

Ik heb hiermee gezegd wat ik wilde zeggen. Ik nodig jullie allemaal uit om rond te kijken naar deze portretten en de persoonlijke lading te zien van iemand die nog steeds een drager en vertegenwoordiger is van het schoonheidsideaal. Maar nu, toegeëigend, sterk, en op haar eigen manier. We zien hier Lisa.